Hoe wij onderzoek deden
Voordat we ook maar één beslissing namen over ons concept, zijn we de straat op gegaan. Letterlijk. Niet achter een laptop zitten en bedenken wat mensen willen, maar gewoon gaan kijken, luisteren en vragen stellen. Dat is de basis van gebruikersgericht onderzoek, en dat is precies wat wij hebben gedaan. Via observaties, POV statements, diepte-interviews, een enquête en twee focusgroepen hebben we ons beeld van het probleem steeds scherper gemaakt.
Wat ik zag op straat
Op 6 en 7 februari 2026 ben ik op drie verschillende locaties in Lelystad gaan observeren: een autoshop, een tankstation en een autowasstraat. Het doel was simpel, kijken hoe mensen omgaan met het schoonhouden van hun auto en welk aanbod er voor hen beschikbaar is.
Bij de autoshop stonden producten zoals vloeistoffen en schoonmaakmiddelen vooraan, maar dan alleen de basisdingen die een auto nodig heeft. Specifieke interieurreinigers of apparaten voor moeilijk bereikbare plekken waren er gewoon niet. Bij het tankstation was het verhaal vergelijkbaar. Alles is gericht op snelheid en gemak, een compacte oplossing voor het interieur ontbreekt volledig.
De wasstraat was het meest interessant. Na het wassen kun je gratis gebruik maken van stofzuigers en mensen doen dat ook echt. Maar dan is er ook een machine die automatisch de matten zou moeten reinigen. Zou moeten, want dat ding werkt gewoon niet goed. Niet kapot, maar gewoon ineffectief. Mensen staan er tegenaan te kijken en gaan uiteindelijk zelf met de stofzuiger aan de slag. Dat zegt eigenlijk alles: de behoefte is er, maar de goede oplossing is er niet.
Wat mensen mij vertelden
Voor de POV statements heb ik drie autogebruikers gesproken, mensen die ik tegenkwam bij de wasstraat en via vrienden. Eerlijk gezegd waren veel mensen niet enthousiast om mee te werken, maar de drie die uiteindelijk ja zeiden gaven me precies de inzichten die ik zocht.
Wat me het meest verraste was niet dat mensen een vieze auto hebben, dat verwacht je wel. Maar het feit dat mensen gewoon geen zin hebben om schoon te maken, terwijl ze er tegelijkertijd echt last van hebben. Iemand vertelde me dat hij zijn auto bijna nooit schoonmaakt, niet omdat hij het niet wil, maar omdat de drempel gewoon te hoog is. Naar de wasstraat rijden, twee euro betalen voor een stofzuiger die nauwelijks werkt, en dan toch niet tevreden zijn. Hij stelt het uit, week na week, en ondertussen rijdt hij gewoon in een smerige auto.
Dat inzicht, dat mensen wel willen maar de drempel te hoog vinden, was voor mij het moment waarop ons concept echt klopte.
De experts aan het woord
Naast de POV statements heb ik ook drie diepte-interviews afgenomen. Één met een professional vanuit de B2B kant, en twee met eindgebruikers.
Martijn Verhoef, operationeel manager bij Broekhuis Lease met een vloot van 25.000 voertuigen, gaf me een concreet getal dat me bijbleef: een vieze auto kan tot 500 euro minder opleveren op de veiling. Bij 5.000 innames per jaar praat je dan over een enorm potentieel verlies. Hij zag de meeste kansen voor ons concept bij deelauto's, auto's met veel wisselende bestuurders waarbij je gedrag makkelijker kunt sturen via de app. Wat ook opviel: hij gaf aan dat een eenmalige investering voor een leasebedrijf aantrekkelijker is dan een maandelijks abonnement. Dat is waardevolle input voor onze prijsstrategie.
De twee eindgebruikers die ik interviewde vertelden allebei een vergelijkbaar verhaal. Ze vinden een schone auto belangrijk, maar bij een leaseauto nemen ze er zelden echt de tijd voor. Niet omdat ze het niet willen, maar omdat de situatie er gewoon niet naar is. De motivatie ontbreekt, de drempel is te hoog en de middelen liggen er niet. Maar als er wel een apparaat beschikbaar zou zijn, dan is de kans een stuk groter dat je het gebruikt. Interessant was ook de prijsfeedback: beide eindgebruikers gaven aan het liever gewoon inbegrepen te zien in de leaseprijs. Niet als extra kostenpost, maar als onderdeel van het totaalpakket.
Drie heel verschillende mensen, maar dezelfde rode draad: de drempel moet lager. En dat is precies wat ReDrive doet.
Wat 100 mensen zeiden
Naast de interviews hebben we een enquête uitgezet onder circa 100 respondenten. We hebben hem verspreid via LinkedIn, bewust omdat we daar meer zakelijke mensen bereiken, maar ook via vrienden en kennissen. De resultaten waren positiever dan verwacht: 93% zei het apparaat te zullen gebruiken als het beschikbaar is in de auto, 73% zag het als een positief concept. De gebruiksintentie scoorde een 7,2 en de nuttigheid een 7,23.
Maar ik moet daar wel eerlijk over zijn: mensen zijn te lief in enquêtes. Ze geven positieve antwoorden omdat ze je niet willen teleurstellen. In de praktijk zal dat percentage echt lager liggen.
Toch laten de cijfers zien dat er draagvlak is voor het idee, en dat is een goed vertrekpunt. Ons uiteindelijke doel is niet om een perfect cijfer te scoren in een enquête, maar om mensen daadwerkelijk te activeren om hun auto van binnen schoner te houden. En juist daar ligt de kracht van ons concept: niet overtuigen met woorden, maar drempelverlagend werken door het apparaat gewoon aanwezig te laten zijn.
Een professional aan het woord
Een van de spannendste momenten van dit project was het gesprek bij EasyRent in Zwolle. Wim, verantwoordelijk voor het bedrijf en al zijn hele leven actief in de autoverhuurbranche, nam de tijd om naar ons concept te luisteren. Je staat dan voor iemand met tientallen jaren ervaring in een markt waar jij als student amper ervaring in hebt. Dat voelde best spannend.
Wat hij ons meegaf was zowel bemoedigend als kritisch. Hij begreep direct waar we naartoe wilden met gedragsbeïnvloeding, maar was ook eerlijk: bij EasyRent is het probleem niet groot genoeg om er direct een sluitend businessmodel omheen te bouwen. Wat ons wel bijbleef: bij hen zijn dagelijks minstens twee medewerkers fulltime bezig met het schoonmaken van teruggekomen auto's. Twee mensen, de hele dag, alleen schoonmaken. Dat is concreet bewijs dat het probleem echt bestaat, ook al ervaart EasyRent het zelf als beheersbaar.
Nieuwe inzichten, nieuwe markt
Het tweede focusgroepgesprek vond plaats op 22 april 2026, bij Maandag in Zwolle. Dit keer drie mensen tegenover ons, wat het gesprek intensiever maakte. En dit gesprek leverde iets op wat we niet hadden verwacht.
Een van de aanwezigen wees ons op de markt van deelauto's. Die auto's worden extreem snel gedeeld tussen gebruikers en bij inlevering moet je zelfs foto's maken van de staat van de auto via een app. Als onze kruimeldief standaard in zo'n deelauto zit, kan dat een enorm verschil maken voor hoe die auto er van binnen uitziet bij elke overdracht. En omdat gebruikers via een app werken, zou je daar ook makkelijk een reminder in kunnen bouwen.
Dat inzicht hadden we zelf nooit bedacht. Maar het past perfect bij ons concept van gedragsverandering door lage drempel en zichtbaarheid.
Wat al dit onderzoek ons leerde
Als ik terugkijk op alles wat we hebben gedaan, de observaties, de POV statements, de diepte-interviews, de enquête en de focusgroepen, dan is de rode draad eigenlijk heel simpel: mensen willen wel een schone auto, maar de drempel is te hoog en de middelen zijn er niet. Dat zag ik bij de wasstraat met een mattenreiniger die niet werkt. Dat hoorde ik van geïnterviewden die hun auto weken lang niet schoonmaken. En dat bevestigden professionals zoals Martijn van Broekhuis Lease en Wim van EasyRent.
Wat de prijsfeedback betreft is het plaatje ook duidelijk: eindgebruikers willen het inbegrepen zien in de leaseprijs, en leasebedrijven geven de voorkeur aan een eenmalige investering boven een doorlopend abonnement. Die inzichten hebben direct bijgedragen aan hoe wij ons businessmodel en onze prijsstrategie verder hebben vormgegeven.
Ons concept speelt precies in op de drempel die overal terugkwam. Niet door mensen te dwingen, maar door het zo makkelijk mogelijk te maken. Het apparaat ligt er, je ziet het, je pakt het en klaar.